دنیا داره به سمت بی احساسی پیش میره اینو میشه حس کرد... تو این دنیا آدما بزرگا کم کم میمیرن اما به روشون نمی آرن که مردن . مرده های متحرک که همه کار زنده ها رو مثلا انجام میدن ! چن روز پیش تو روزنامه خوندم بچه های تو کشورهای پیشرفته تو نوزادی بدون ه

به گل سرخ بیندیشید از لحظه ای که غنچه ای کوچک است تا زمانی که کاملا میشکفد و حتی زمانی که آخرین گلبرگش می افتدهمواره کامال است و همواره در حال دگرگونی . ما نیز همین گونه ایم همواره کامل و همواره در حال دگرگونی با فهم و شعور ؛ هوشیاری و دانشی که دا

همه فکر میکردیم که چقدر رشد کردیم با این شبکه های اجتماعی ،خیلی هم خوبه

اما فک کنم داره آدمها رو از هم دور میکنه

قضیه همون چاقوی دولبه است که باید خوب استفاده بشه

گفتم یه تذکری به خودم داده باشم

....

امروز رمز این صفحه رو پیدا کردم و خیلی اتفاقی بعد از چند سال دیدمش

این روزها با اومدن کلی شبکه اجتماعی شاید دیگه این جور صفحه ها بازاری نداشته باشه اما وقتی تو کوچه باغهای اون سالها تو این نوشنه ها قدم زدم دیدم هنوزم برام خیلی ارزشمندن

اتفاقا تو این شلوغی شبکه های مجازی و ... اینجا می تونه یه جای دنج و خلوت برای خودش باشه :)

امروز نسیم صبحگاهی وقتی به صورتم خورد دوباره حس خوب زندگی انگار تو وجودم جریان پیدا کرد . این روزها کتاب " وقتی ورنیکا می خواهد بمیرد " از پائولو کوئیلو رو خوندم. کتاب عالی بود از کتابخانه یه شرکت دانش بنیان که به عنوان مدیر روابط عمومی مدتی کارهای ر

خیلی اتفاقی یه سفر به کربلا برای ایام قبل از اربعین برام فراهم شد.

اولش میترسیدم (کلا آدم چندان شجاعی نیستم !) بیشتر به خاطر شلوغی های این روزهای اونجا

موضوع کربلاو شجاعتی که امام حسین در این راه به خرج داد، حرفهایی که این روزها در مورد این جریان میزنن و ...

به هیچ کدوم از این تفسیرها کاری ندارم

فقط و فقط دوسنت دارم به عنوان یک قدیس بهش نگاه کنم و بس...